เสี่ยวโบ๋ย (ติ๋มซำ)

"ไป.. ไปกินเสี่ยวโบ๋ยกัน" เป็นประโยคแสนคุ้นในตอนเช้า ก่อนสลัดชุดนอนเพื่อออกจากบ้าน สำหรับฉัน เสี่ยวโบ๋ยคือทางเลือกอย่างอิสระของความหลากหลายง่ายๆ เปิดซึ้ง (รังถึง) ปุ๊ป.. รอควันหาย.. ชี้เลย.. จีบหมู จีบปู จีบกุ้ง ลูกชิ้นปลา และอะไรที่ดูแล้วอยากกินก็สั่งๆมาเหอะ หน้าตารสชาติมีเอกลัษณ์แบบฮกเกี้ยนไม่เหมือนที่อื่น อย่าคิดมาก แต่ละอย่างมาในถ้วยจิ๋วๆมีชิ้นสองชิ้น แป๊ปเดียวก็หมด ที่เด็ดคือน้ำจิ้มใส่ตี่เจี่ยว (เต้าเจี้ยวจีน) หวานเค็มกลมกล่อม ตักเอง จิ้มเอง เติมเอง จบนะ


ร้านเสี่ยวโบ๋ยมีหลายร้าน ดั้งเดิมมั้ง เลียนแบบมั่ง งงมั่ง ส่วนตัวฉันชอบร้านบุญรัตน์ หนมจีบหมูหรอยได้แรง (อร่อยมาก) ร้านนี้มีหลายสาขา ถ้ามุ่งมั่นเอาอร่อยจริงต้องไปสาขาหลังบันซ้าน (หลังตลาดสด) ใกล้ๆร้านแสงดำรง อันนี้สุดดั้งเดิม มีอาหารอื่นๆนอกจากเสี่ยวโบ๋ยขายด้วย แต่ไปสายๆ (ทุกสาขา) จอดรถตรงไหนดีจ๊ะ ร้านโคตรแน่นมากถึงมากที่สุด คิวรอยาว (บางวันยาวเกินจะรับไหว) ในร้านนั่งกันตูดชนตูด (ก้นชนก้น) เสาร์อาทิตย์นี่แน่นยังกะอยู่ในค่ายอพยพ เพราะกินเสร็จต้องรีบสะบัดบ๊อบละ คนอื่นที่ยืนรอน้ำลายยืดแล้วยืดอีกจะได้นั่งต่อ เพราะถ้ากินเสร็จแล้ว เค้าเก็บจานบนโต๊ะหมดแล้ว เช็ดโต๊ะแล้ว ยังขืนมัวเม๊าท์มอยกันต่อ มรึงเตรียมตัวเจอสายตาพิฆาติ แนะนำให้ดูดกาแฟเย็นไปคิดตังไป เราจะดูเหมือนนิสัยดี รีบเพื่อคนอื่น ฮี่ๆๆ แขบกินแขบยกขึ้นต๊ะ (รีบนั่งรีบลุกเว้ย) เพื่อเพิ่มรอบเพิ่มกำไรของอาแปะแกหน่อยนะ


อีกร้านคือร้านจ่วนเฮี้ยง ร้านนี้ป๋าฉันชอบที่สุด ร้านใหญ่ สะอาดโล่งโปร่งสบายเพราะย้ายมาจากร้านแถวบั่นซ้าน (ตลาดสด) ที่ไม่มีที่จอดรถและแน่นเป็นค่ายอพยพเเหมือบุญรัตน์ ตระกูลนี้ลูกสาวสวยหลายคนเพราะแม่หน้าตาดี ตอนนี้แกปลดระวางเป็น PR ประจำร้านคือเดินทักทายต้อนรับแขก ถ้าสนิทก็หยุดเม๊าท์นานหน่อย แถมมีบางวันแกนั่งร่วมวงด้วยเลย จากคูหาเดียวขยับเป็นสอง หลังๆขยายร้านไปหลายคูหา ลูกสาวเจ้าของร้านเดินคิดตังอย่างเดียวละ ที่เหลือพม่าลุยหมด สงสัยจี้ปุ๋ยแกมีวิชั่นจะไป AEC ในไม่ช้านี้แน่ๆ ล่าสุดพม่ามีท้องด้วย ท่าทางจะลงหลักปักฐานสร้างเด็กสัญชาติไทยเชื้อชาติหม่องที่ภูเก็ตแน่นอนละ ร้านนี้เราไปทีไรก็จะเจอคนรู้จักเสมอ แวะทักทายกัน "เติลบายดีอื้อ" (เธอสบายดีม้าย) เป็นผืยบ้างอ่า (เป็นยังไงบ้าง) ซึ่งเป็นคำเริ่มต้นพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้าของทั้งสองฝ่าย ก่อนที่จะ (นี่ไม่ได้เม้าท์นะ!!) เริ่มนินทาบ้านโน้นบ้านนี้ ฮ่าๆๆๆๆ ระยะหลังป๋าเริ่มแก่นั่งรถเข็น ดูเหมือนคำทักทายจะเปลี่ยนไป (นินทาน้อยลงด้วย สงสัยรุ่นนี้แบตเริ่มหมด.. หมดแรงกันละ) เติลนั่งรถเข็นแล้วอื้อ? (เธอนั่งรถเข็นแล้วเหรอ) เราก่าเฒ่าแอ่ว เดินไม่ค่ายขี้รอดเหมือนกัน (เราก็แก่เดินไม่ค่อยไหว) หรือแอบโชว์พาวกันนิดๆ นี่ลูกสาวอื้อ ทำไรอยู่แค่ไหนอ่า (นี่ลูกสาวเหรอ ทำอาชีพอะไรที่ไหน) พ่อฉันก็ตอบ ลูกสาวแล้ มาบ่อยมาทำการแค่นี้ (ใช่ลูกสาว มาดูแลผมบ่อยเพราะมาทำงานที่นี่) หลังๆนี่หนักเลย หลูรู้ม้ายเอ้า โก้นี้นอนที่แล้วน้า (เธอรู้ยัง คนน้านนอนติดเตียงเดินไม่ได้แล้วนะ) โก้น้านตายแล้วน้า (เธอรู้ยังคนนั่นตายแล้ว) ฮ่าๆๆๆ มันคงเป็นการสนทนาตามวัยอ่านะ ออ!!!! ล่าสุด ตนเห็นไอ่นี้ม้าย เมียมันไม่ทุ่มหัวมันแล้วน้า มันมีเมียน้อยเด็กโด้ (เธอจำคนนี้ได้มั้ย เมียทิ้งแล้วนะเพราะมีเมียน้อยเด็ก) ฮ่าๆๆๆๆๆ รู้ลึก รู้จริง รู้เหมือนไปนอนบ้านเดียวกับเค้าเลยค่า

========

ร้านบุญรัตน์ ร้านจ่วนเฮี้ยง 

ร้านเสี่ยวโบ๋ยที่รู้จักกันในนามติ๋มซำ นิยมกินเป็นอาหารเช้ามาหลายขชั่วอายุคน เน้นการนึ่งร้อนเป็นหลัก นอกจากของนึ่งแล้วยังมีของทอดผสมผสานมาเพื่อความหลากหลาย ความเด็ดนอกจากอยู่ที่รสชาติและความหลากหลายแล้ว น้ำจิ้มถือว่าเป็นจุดขายของแต่ละร้านเลยทีเดียว

No items found.

เจอนี่ ชี้เป้า!

ทีมงานกำลังตามหาร้านเด็ดแนะนำโดยคนภูเก็ตเอง ถ้าใครมีที่แนะนำส่งมาได้เลยที่ casper@thejournee.co

Other Signatures

หม่อหลาว
เล้งเต๋
ส้มควาย ส้มแขก
หมูฮ้อง